លោក Trump កំពុងពង្រឹងតក្កវិជ្ជានៃរបបផ្តាច់ការ និងជាតិនិយមនៅក្នុងប្រទេសទួរគី
នៅក្នុងពិភពលោកដែលមិនសេរីនិយម ក្រុមប្រឆាំងតួកគីលែងអាចបញ្ចុះបញ្ចូលអ្នកបោះឆ្នោតថា លទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យតែមួយមុខគឺជាប្រភពនៃកម្លាំងទៀតហើយ។
 |
មានការសរសេរជាច្រើនអំពីរបៀបដែលប្រធានាធិបតីអាមេរិក ដូណាល់ ត្រាំ កំពុងបន្តរបៀបវារៈផ្តាច់ការនៅក្នុងស្រុក ខណៈដែលកំពុងឱបក្រសោបមេដឹកនាំផ្តាច់ការនៅបរទេស។ ប៉ុន្តែសូម្បីតែការរិះគន់នេះក៏មិនបានចាប់យកយ៉ាងពេញលេញនូវរបៀបដែលលោកបានរៀបចំសណ្តាប់ធ្នាប់ពិភពលោកឡើងវិញ ដើម្បីពង្រឹងតក្កវិជ្ជានៃអំណាចផ្តាច់ការនោះដែរ។
លទ្ធផលអាចមើលឃើញដោយភាពច្បាស់លាស់គួរឱ្យសោកស្ដាយនៅក្នុងប្រទេសទួរគី ជាកន្លែងដែលប្រធានាធិបតី Recep Tayyip Erdogan គឺជាអ្នកទទួលផលឈានមុខគេពីភាពចលាចលអន្តរជាតិដែលផ្អែកលើកម្លាំងរបស់លោក Trump។ លោក Erdogan ក្នុងពេលដំណាលគ្នាបានថ្កោលទោសសហរដ្ឋអាមេរិក និងបានចុះសម្រុងជាមួយលោក Trump ខណៈពេលដែលបង្ហាញពីកម្លាំងជាតិដែលប្រទេសទួរគីពឹងផ្អែកនៅក្នុងពិភពលោកដ៏អនាធិបតេយ្យ និងមិនសេរី។ ទន្ទឹមនឹងនេះ ការប្រឆាំងរបស់ប្រទេសទួរគីត្រូវបានជំរុញដោយជំនឿឧត្តមគតិលើសណ្តាប់ធ្នាប់សេរីនិយមដែលត្រូវបានបោះបង់ចោល ហើយសន្យាថានឹងបោះបង់ចោលគោលនយោបាយការបរទេសជាតិនិយមរបស់លោក Erdogan។ លុះត្រាតែខ្លួនពិចារណាឡើងវិញ និងបង្កើនទ្វេដងលើជាតិនិយម អ្នកបោះឆ្នោតទួរគីនឹងត្រលប់ទៅរកលោក Erdogan វិញ។
លោក Erdogan បង្ហាញខ្លួន ជាតំណាងនៃសេចក្តីប្រាថ្នារបស់ទួរគីសម្រាប់អំណាចក្នុងតំបន់ និងពិភពលោក។ លោកបានតស៊ូមតិជាយូរមកហើយសម្រាប់សណ្តាប់ធ្នាប់សកលពហុប៉ូលដែលមិនត្រូវបានត្រួតត្រាដោយមហាអំណាច ដោយនិយាយថា "ពិភពលោកធំជាងប្រាំ" - ដែលសំដៅទៅលើសមាជិកអចិន្ត្រៃយ៍នៃក្រុមប្រឹក្សាសន្តិសុខអង្គការសហប្រជាជាតិ។ ដើម្បីបន្តចក្ខុវិស័យនេះ ទីក្រុងអង់ការ៉ាបានបង្កើតទំនាក់ទំនងរឹងមាំជាមួយប្រធានាធិបតីវេណេស៊ុយអេឡា លោក Nicolas Maduro។ នៅពេលដែលលោក Maduro ត្រូវបានចាប់ខ្លួនដោយកងកម្លាំងអាមេរិកក្នុងខែមករា ទីប្រឹក្សាជាន់ខ្ពស់របស់លោក Erdogan គឺលោក Mehmet Ucum បានថ្លែងថា "គ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីការតស៊ូដោយផ្អែកលើអំណាចប្រឆាំងនឹងការឈ្លានពានរបស់ចក្រពត្តិនិយមនោះទេ"។
ក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះ លោក Erdogan ក៏បានដើរតួជាសម្ព័ន្ធមិត្តរបស់លោក Trump ដែលយល់ព្រម ដែលចង់សហការជាមួយសហរដ្ឋអាមេរិក នៅពេលដែលវាបម្រើគោលបំណងរបស់លោក។ ដូច្នេះ ខណៈដែលទីប្រឹក្សារបស់លោកបានថ្កោលទោសការឈ្លានពានរបស់ចក្រពត្តិនិយម លោក Erdogan ផ្ទាល់បានចៀសវាងការបញ្ចេញមតិរិះគន់ណាមួយចំពោះការវាយឆ្មក់របស់លោក Maduro។ បន្ទាប់ពីការសន្ទនាជាមួយលោក Trump នៅថ្ងៃទី 27 ខែមករា លោក Erdogan បាននិយាយថា “យើងនឹងបន្តអភិវឌ្ឍកិច្ចសហប្រតិបត្តិការរវាងសហរដ្ឋអាមេរិក និងតួកគី” ដោយបន្ថែមថា “វាជាផលប្រយោជន៍រួមរបស់យើងដែលទំនាក់ទំនងរីកចម្រើននៅគ្រប់វិស័យ”។ តួកគីបានទទួលយកការអញ្ជើញឱ្យចូលរួមក្រុមប្រឹក្សាសន្តិភាពរបស់លោក Trump ខណៈដែលសម្ព័ន្ធមិត្តណាតូភាគច្រើនបានបដិសេធ។
ទំនាក់ទំនងដែលលោក Erdogan មានជាមួយលោក Trump ផ្តល់ឱ្យប្រទេសទួរគីនូវឱកាសដើម្បីលើកកម្ពស់ផលប្រយោជន៍ជាតិរបស់ខ្លួនរួមគ្នាជាមួយសហរដ្ឋអាមេរិក។ យោងតាម ការស្ទង់មតិថ្មីៗនេះ ដោយក្រុមប្រឹក្សាអឺរ៉ុបស្តីពីទំនាក់ទំនងការបរទេស មានតែជនជាតិទួរគី 11 ភាគរយប៉ុណ្ណោះដែលមើលឃើញថាសហរដ្ឋអាមេរិកជាសម្ព័ន្ធមិត្តដែលពួកគេចែករំលែកតម្លៃជាមួយ ប៉ុន្តែ 42 ភាគរយមើលឃើញថាវាជាដៃគូចាំបាច់ ដែលប្រទេសទួរគីត្រូវតែសហការជាយុទ្ធសាស្ត្រជាមួយ។
វិធីសាស្រ្តឱកាសនិយមនេះជួយលោក Erdogan ធ្វើឱ្យប្រទេសទួរគីក្លាយជាតួអង្គភូមិសាស្ត្រនយោបាយដ៏សំខាន់មួយ ដែលមានសមត្ថភាពព្យាករណ៍អំណាចយោធា និងសេដ្ឋកិច្ចពីមជ្ឈិមបូព៌ា និងតំបន់បាល់កង់ រហូតដល់អាហ្វ្រិក និងអាស៊ីកណ្តាល។ ការពង្រីកឥទ្ធិពលរបស់ទួរគី ត្រូវបានអ្នករិះគន់មើលងាយថាជាការបង្ហាញពីការភាន់ច្រឡំរបស់អធិរាជ គឺជាប្រភពនៃមោទនភាពជាតិ និងជាទ្រព្យសម្បត្តិដែលមិនអាចប្រកែកបានសម្រាប់លោក Erdogan នៅក្នុងពិភពលោកដែលមិនប្រាកដប្រជានាពេលបច្ចុប្បន្ន។
លើសពីនេះទៅទៀត ស្ថានភាពអន្តរជាតិដែលកំពុងផ្លាស់ប្តូរបានធ្វើឱ្យករណីនៃការបង្ហាញអំណាចនៅលើឆាកអន្តរជាតិកាន់តែលាយឡំជាមួយនឹងករណីរបស់លោក Erdogan សម្រាប់ការបង្ហាញអំណាចនៅក្នុងនយោបាយក្នុងស្រុក។
ទស្សនវិទូ ថូម៉ាស ហបស៍ បានលើកឡើង ថា អ្នកមានអធិបតេយ្យភាពត្រូវតែរីករាយនឹងអំណាចដែលគ្មានការរឹតត្បិតនៅក្នុងពិភពលោកអនាធិបតេយ្យមួយ។ អ្នកជាតិនិយមជ្រុលជនជាតិទួរគី ដែលលោក អេដូហ្គែន បានចងសម្ព័ន្ធភាពជាមួយអស់រយៈពេលមួយទសវត្សរ៍កន្លងមកនេះ ជាប្រវត្តិសាស្ត្របានគាំទ្រទស្សនៈរបស់លោក ហបស៍ អំពីអត្ថិភាពរបស់មនុស្សថាជាសង្គ្រាមប្រឆាំងនឹងទាំងអស់គ្នា។ ការដួលរលំនៃចក្រភពអូតូម៉ង់ និងការជិតផុតពូជនៃរដ្ឋទួរគីបន្ទាប់ពីសង្គ្រាមលោកលើកទី 1 បានញុះញង់អ្នកជាតិនិយមទួរគីឱ្យលើកតម្កើងកម្លាំងឃោរឃៅជាមធ្យោបាយតែមួយគត់សម្រាប់ការរស់រានមានជីវិតជាតិ ហើយពួកគេបានកាន់សេរីភាពស៊ីវិលដោយការមើលងាយ។ អ្នកនិពន្ធ នីហាល អាតស៊ីស ដែលជាអ្នកគិតគូរពីអ្នកជាតិនិយមជ្រុលជនជាតិទួរគី បានអះអាង ថា "ជនជាតិទួរគីមិនត្រូវការសេរីភាពហួសហេតុសម្រាប់ជីវិតដ៏ថ្លៃថ្នូរនោះទេ"។ ការរស់រានមានជីវិត និងសេចក្តីថ្លៃថ្នូរអាស្រ័យលើភាពបរិសុទ្ធនៃជនជាតិភាគតិច និងអំណាចឆៅ។
ជាតិនិយមកំពុងកើនឡើងនៅក្នុងប្រទេសទួរគីនាពេលបច្ចុប្បន្ននេះ ជាពិសេសក្នុងចំណោមយុវជន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ វាមិនច្បាស់ទេថាតើជនជាតិទួរគីជាតិនិយមនឹងទទួលយកការគ្រប់គ្រងផ្តាច់ការជាបន្តបន្ទាប់ឬអត់។ យោងតាម ការស្ទង់មតិថ្មីៗនេះ ជាតិនិយមរបស់យុវជនទួរគីហាក់ដូចជាមិនមានសំឡេងប្រឆាំងនឹងលទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យ និងស្តាំនិយមខ្លាំងដូចប្រទេសដទៃទៀតទេ។ នេះបង្ហាញថាការគ្រប់គ្រងផ្តាច់ការបានចាក់វ៉ាក់សាំងយ៉ាងហោចណាស់ដល់យុវជនជំនាន់ក្រោយនៃជាតិនិយមប្រឆាំងនឹងផ្តាច់ការ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ អ្នកបោះឆ្នោតដែលភាគច្រើនជាជាតិនិយម-អភិរក្សនិយមរបស់ប្រទេសទួរគីឥឡូវនេះនឹងស្វែងរកភាពជាអ្នកដឹកនាំដ៏រឹងមាំ បើមិនចាំបាច់ផ្តាច់ការទេ ដែលបម្រើផលប្រយោជន៍អំណាចជាតិ។ នោះធ្វើឱ្យក្រុមប្រឆាំងសេរីនិយមប្រឆាំងជាតិនិយមរបស់ប្រទេសទួរគី និងបេក្ខជនប្រធានាធិបតីរបស់ខ្លួនស្ថិតក្នុងស្ថានភាពមិនអំណោយផល។
លោក Ekrem Imamoglu បេក្ខជនប្រធានាធិបតីនៃគណបក្សប្រជាជនសាធារណរដ្ឋ (CHP) ដែលត្រូវបានជាប់ពន្ធនាគារចាប់តាំងពីខែមីនា ឆ្នាំ២០២៥ ពីបទពុករលួយ មានការអន្ទះសារចង់ទាក់ទងជាមួយតំណាងអឺរ៉ុប ហើយអាហារពេលល្ងាចជាមួយឯកអគ្គរដ្ឋទូតអង់គ្លេសក្នុងឆ្នាំ២០២២ បានបង្កឱ្យមានការរិះគន់យ៉ាងខ្លាំង។ ឥឡូវនេះ លោក Imamoglu បានធ្វើឱ្យខ្លួនគាត់កាន់តែងាយរងគ្រោះចំពោះការអះអាងថាគាត់មិនយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះកង្វល់សន្តិសុខជាតិរបស់ប្រទេសទួរគី ហើយត្រៀមខ្លួនផ្តល់សម្បទានដល់សម្ព័ន្ធមិត្តលោកខាងលិច។
ក្នុងកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងដើម្បីកៀរគរការគាំទ្រពីលោកខាងលិច លោក Imamoglu បានសន្យាថានឹងធ្វើឱ្យប្រទេសទួរគីក្លាយជាសម្ព័ន្ធមិត្តណាតូដ៏គួរឱ្យទុកចិត្ត ដោយចូលរួមជាមួយមតិប្រឆាំងទួរគីនៅលោកខាងលិច ដែលបានហៅភាពស្មោះត្រង់របស់ប្រទេសទួរគីចំពោះសម្ព័ន្ធមិត្តលោកខាងលិចថាជាសំណួរ។ លោក Imamoglu បានស្តីបន្ទោសរដ្ឋាភិបាលទួរគីចំពោះការពន្យារពេលការចូលជាសមាជិកណាតូរបស់ប្រទេសស៊ុយអែត និងហ្វាំងឡង់ ដោយបានស្តីបន្ទោសស្មើគ្នាទៅលើភាគីទួរគី និងក្រិកចំពោះការបែងចែកជាបន្តបន្ទាប់នៃប្រទេសស៊ីប និងបានអំពាវនាវឱ្យមានការសម្របសម្រួលពីសម្ព័ន្ធមិត្តលោកខាងលិច ពោលគឺភាគច្រើនជាប្រទេសក្រិក នៅភាគខាងកើតសមុទ្រមេឌីទែរ៉ាណេ។
ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ប្រទេសទួរគីមានហេតុផលស្របច្បាប់ក្នុងការពន្យារពេលការចូលជាសមាជិកណាតូរបស់ប្រទេសណ័រឌីក។ ប្រទេសស៊ុយអែតបានផ្តល់ជម្រកសម្រាប់គណបក្សកម្មករឃឺឌីស្ថាន (PKK) ជាយូរមកហើយ ដែលត្រូវបានកំណត់ថាជាអង្គការភេរវកម្មដោយសហរដ្ឋអាមេរិក និងសហភាពអឺរ៉ុប។ វោហាសាស្ត្ររបស់លោក Imamoglu ក៏បានបន្ទាបបន្ថោកការពិតដែលថាផែនការរបស់អង្គការសហប្រជាជាតិសម្រាប់ការបង្រួបបង្រួមប្រទេសស៊ីបត្រូវបានទទួលយកដោយប្រទេសទួរគី និងជនជាតិស៊ីបទួរគី ប៉ុន្តែត្រូវបានបដិសេធដោយជនជាតិស៊ីបក្រិកនៅក្នុងការបោះឆ្នោតប្រជាមតិឆ្នាំ 2004។ លោក Imamoglu មិនបានពន្យល់លម្អិតអំពីសម្បទានដែលលោកនឹងធ្វើដើម្បីសម្របសម្រួលប្រទេសក្រិក និងជនជាតិស៊ីបក្រិកនោះទេ ប៉ុន្តែអ្នកបោះឆ្នោតទួរគីត្រូវបានព្រមានយ៉ាងត្រឹមត្រូវ។
លោក Imamoglu ភ្នាល់ ថា «ប្រទេសទួរគីដែលមានប្រជាធិបតេយ្យកាន់តែច្រើននឹងក្លាយជាកម្លាំងដែលមានឥទ្ធិពល គួរឱ្យទុកចិត្ត និងធ្វើឱ្យមានស្ថិរភាពជាងមុននៅក្នុងពិភពលោកដែលបែកបាក់»។ ប៉ុន្តែទោះបីជាវោហាសាស្ត្រនោះជាការពិតយ៉ាងណាក៏ដោយ វានឹងត្រូវបានគេមិនអើពើនៅថ្ងៃនេះ។ ចំពោះអ្នកបោះឆ្នោតទួរគី និងអ្នកនយោបាយលោកខាងលិច វាមានអារម្មណ៍ថាហួសសម័យ។ ជាអំណះអំណាងឧត្តមគតិដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់យុគសម័យដំបូងនៃសកលភាវូបនីយកម្ម នៅពេលដែលការរីករាលដាលនៃតម្លៃប្រជាធិបតេយ្យត្រូវបានគេរំពឹងថានឹងនាំមកនូវភាពសុខដុមរមនាសកលលោក។ នៅក្នុងពេលវេលានៃការប្រជែងគ្នាខាងភូមិសាស្ត្រនយោបាយ អ្នកនយោបាយទួរគីប្រជាធិបតេយ្យបានបាត់បង់សូម្បីតែការអះអាងពីការគាំទ្រពីលោកខាងលិច។ លោក Ozgur Ozel មេដឹកនាំនៃ CHP បាន សម្តែង ការខកចិត្តរបស់គាត់ជាមួយនាយករដ្ឋមន្ត្រីអង់គ្លេស Keir Starmer ក្នុងឱកាសជាច្រើន ដោយនិយាយថាលោក Starmer កំពុងមិនអើពើនឹងការធ្លាក់ចុះនៃប្រជាធិបតេយ្យនៅក្នុងប្រទេសទួរគី ហើយកំពុងផ្តល់អាទិភាពដល់ទំនាក់ទំនងរបស់គាត់ជាមួយលោក Erdogan។ លោក Ozel បាននិយាយ ថាលោក Starmer ដែលជាអ្នកប្រជាធិបតេយ្យសង្គមដូចគ្នា បាន «បោះបង់ចោល» គាត់។
អ្វីដែលគួរឲ្យសោកស្តាយជាងនេះទៅទៀត គណបក្ស CHP ប្រឈមនឹងហានិភ័យនៃការត្រូវបានបោះបង់ចោលដោយអ្នកបោះឆ្នោតដែលទើបឈ្នះថ្មី។ គណបក្សប្រឆាំងសង្គមប្រជាធិបតេយ្យបានដឹកនាំការបោះឆ្នោតក្នុងស្រុកនៅឆ្នាំ ២០២៤ ដោយបានជ្រៀតចូលទៅក្នុងមូលដ្ឋានអភិរក្សនិយមរបស់លោក Erdogan។ វាបានក្លាយជាគណបក្សឈានមុខគេរបស់ប្រទេសទួរគីជាលើកដំបូងចាប់តាំងពីឆ្នាំ ១៩៧៧ ដែលជាលើកចុងក្រោយដែលវាបានឈ្នះការបោះឆ្នោតទូទៅ ហើយវានៅតែរក្សាការនាំមុខ ទោះបីជាមានគម្លាតតិចតួចក៏ដោយ នៅក្នុងការស្ទង់មតិ។
លោក Ozel អាចនឹងជំនួសលោក Imamoglu ជាបេក្ខជនប្រធានាធិបតីរបស់គណបក្ស CHP នៅទីបំផុត ដោយសារតែលោក Imamoglu ទំនងជាមិនត្រូវបានដោះលែងពីពន្ធនាគារទាន់ពេលវេលាដើម្បីឈរឈ្មោះក្នុងការបោះឆ្នោតឆ្នាំ 2028 នោះទេ។ លោក Ozel ដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា ការឈ្នះលើអ្នកបោះឆ្នោតអភិរក្សនិយមគឺជាគន្លឹះនៃភាពជោគជ័យក្នុងការបោះឆ្នោត។ នៅក្នុងការសន្ទនាថ្មីៗនេះសម្រាប់ Foreign Policy លោកបានពន្យល់ថា យុទ្ធសាស្ត្ររបស់លោកគឺដើម្បីទាក់ទាញអ្នកអភិរក្សនិយមជាមួយនឹងគោលនយោបាយដែលដោះស្រាយភាពក្រីក្រ និងវិសមភាពដោយមិនលើកបដាឆ្វេងនិយមដែលធ្វើឱ្យអ្នកបោះឆ្នោតស្តាំនិយមមិនពេញចិត្ត។ នោះជាយុទ្ធសាស្ត្រសមហេតុផលនៅក្នុងប្រទេសមួយដែលវិសមភាពនៃទ្រព្យសម្បត្តិ និងប្រាក់ចំណូលបានកើនឡើងយ៉ាងខ្លាំង ប៉ុន្តែមានតែប្រជាជនមួយភាគតូចប៉ុណ្ណោះដែលកំណត់អត្តសញ្ញាណថាជាអ្នកឆ្វេងនិយម។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ទោះបីជាមានបញ្ហាសេដ្ឋកិច្ចក៏ដោយ អ្នកអភិរក្សនិយមនឹងត្រូវបានជំរុញឱ្យវិលត្រឡប់ទៅរកលោក Erdogan វិញ ប្រសិនបើ CHP បរាជ័យក្នុងការធានាដល់ពួកគេដោយការផ្គូផ្គងប្រធានាធិបតីជាអ្នកថែរក្សាអំណាចជាតិ។
អតីតកាលអាចផ្តល់តម្រុយសម្រាប់អនាគត។ គណបក្ស CHP ទទួលបានជោគជ័យក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1970 ដោយសារតែមេដឹកនាំដ៏មានមន្តស្នេហ៍របស់ខ្លួន គឺលោក Bulent Ecevit ដូចជាលោក Erdogan ដែរ មានទំនាក់ទំនងពិសេសជាមួយវណ្ណៈដ៏ពេញនិយម។ លោក Ecevit បានអំពាវនាវឱ្យមានយុត្តិធម៌សង្គម និងការចែកចាយឡើងវិញនូវសេដ្ឋកិច្ច ប៉ុន្តែលោកនឹងមិនអាចយកឈ្នះលើការតស៊ូដែលមានឫសគល់វប្បធម៌ និងសាសនារបស់ជនក្រីក្រអភិរក្សនិយមនៅខាងឆ្វេងបានទេ ប្រសិនបើលោកមិនបានក្លាយជាអ្នកកាន់ស្តង់ដារនៃជាតិនិយមទួរគី។ នៅឆ្នាំ 1974 លោក Ecevit បានប្រឆាំងនឹងសហរដ្ឋអាមេរិក ហើយបានបញ្ជាឱ្យមានការឈ្លានពានប្រទេសស៊ីប ដើម្បីឆ្លើយតបទៅនឹងការប៉ុនប៉ងរបស់ប្រទេសក្រិកក្នុងការបញ្ចូលកោះនេះ។ សហរដ្ឋអាមេរិកបានដាក់ទណ្ឌកម្មប្រទេសទួរគីដោយដាក់ទណ្ឌកម្មអាវុធនៅឆ្នាំ 1975 ប៉ុន្តែលោក Ecevit ដែលបានក្លាយជាវីរបុរសដ៏ពេញនិយម ត្រូវបានផ្តល់រង្វាន់នៅឯប្រអប់បោះឆ្នោតនៅឆ្នាំ 1977 នៅពេលដែលគណបក្ស CHP ទទួលបានជ័យជម្នះក្នុងការបោះឆ្នោតដ៏ធំបំផុតរបស់ខ្លួន។
នៅក្នុងពិភពលោករបស់លោក Trump ដែលត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយកម្លាំង និងកម្លាំងពលកម្ម ជាតិនិយម — មិនមែនលទ្ធិសេរីនិយម — នឹងមានឥទ្ធិពលយ៉ាងខ្លាំងទៅលើអ្នកបោះឆ្នោត។ ការតស៊ូរបស់ CHP ប្រឆាំងនឹងអំណាចផ្តាច់ការនឹងត្រូវចុះខ្សោយ ប្រសិនបើវាមិនធានាដល់អ្នកបោះឆ្នោតថា ខ្លួននឹងតស៊ូដើម្បីផលប្រយោជន៍របស់ប្រទេស។ ដើម្បីរក្សាភាពពាក់ព័ន្ធ គណបក្សប្រឆាំងតួកគីនឹងត្រូវបង្ខំចិត្តបោះបង់ចោលជំនឿរបស់ខ្លួនលើលទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យលោកខាងលិច ហើយឱបក្រសោបយកវោហាសាស្ត្ររបស់លោក Erdogan អំពីកម្លាំងរបស់តួកគី។
No comments